Stel je voor je gaat de school binnen, je gaat naar je lokaal en blijft daar voor de komende vijf jaar zitten. Elk uur een nieuwe artiest, dus je zit gebakken in je vijf jaar durende theatervoorstellening. Het zijn net cabaretiers, die leraren van tegenwoordig. De enige truc om als leraar nog geliefd te zijn is om grappig te zijn. Het is eigenlijk de truc voor de leraar om te zorgen dat het publiek bij de voorstelling wordt betrokken. De toeschouwers blijven dan bij de les en je hebt dan geen kind meer aan ze. Maar vijf jaar van de ene in de andere grap te vallen gaat vervelen. Er zijn soms al leerlingen die het na twee jaar voor gezien houden. Dit vinden het te saai of denken dat ze betere dingen kunnen doen in de tijd dat ze op school zitten.

Aan die vijf jaar durende voorstelling zitten voor-en-nadelen. Zoals daar zijn: Het plezier van met je vrienden een leraar gek maken of anderen de lesje leren. De kans bestaat ook nog dat je in tijdens de voorstelling iemand tegen komt die aangrijpt en je van je werk houdt. Iemand die iets met jou wilt delen. In theater ‘t Groen is een nadeel echter wel dat je zelf actief mee moet doen. Ook krijg je opdrachten die je moet maken. Het vervelendste is dat je na die vijf jaar nog wordt getoetst ook! Een toets over alles wat er is verteld in die voorstellingen. Maar gelukkig is dit pas aan het einde. Het is jouw taak om er een leuke voorstelling van te maken. Na die toetsing neemt theater ‘t Groen feestelijk afscheid van je om je terug in het leven te zetten, of eigenlijk op straat te zetten. Na het verlaten van die school waar je vijf jaar eerder was binnen gekomen, laat je een gebouw achter en je iets moois

Alice in Wonderland

Na weken voorbereiden, lang en veel oefenen, stonden de afgelopen twee dagen weer dansers, zangers en toneel van ’t Groen voor ons op het podium om ons te vermaken met Muziek, Toneel en Dans. Dit jaar echter met een andere opzet dan de jaren hiervoor. In plaats van een groot toneelstuk aan het begin, gevolgd door dans en muziek, werd het toneelstuk gedaan in kleine stukken, werd er alleen muziek gezongen dat bij het toneel past en de dansers deden hun eigen ding.

Het leek mij interessant om Mutoda weer eens van de andere kant te zien dit jaar, maar jammer genoeg was het evenement uitverkocht. Maar NP zijnde had ik weer mijn connecties, waardoor ik alsnog naar binnen kon, naar de after-party kon, meeging naar de after-after-party in de stoep, enzovoorts. Maar nu ter zake.

Toch moet ik credit geven aan degenen die dit jaar alles geregeld hebben, de mensen die alles georganiseerd hebben, de mensen die backstage alles geregeld hebben en uiteraard moet ik credit geven aan iedereen die op het podium heeft gestaan om het publiek te vermaken. De dansers, de zangers, de acteurs, de muziekanten, het decor en natuurlijk Sjors (Sjors heeft ook een eigen categorie, gewoon omdat het leuk is.) Het is een echte performance om binnen korte tijd zo’n performance te geven, vooral gezien de wijzigingen in het script en programma, wijzigingen in nummers, enzovoorts.

Alice in Wonderland was een goed opgezet toneelstuk dit jaar en de muziek sloot er goed bij aan. Dit is iets waar in de toekomst van Mutoda nog veel in zit, aangezien het beter is dan muziek die totaal niet aansluit bij het toneelstuk en beter dan een enorm lang toneelstuk gevolgd door muziek en dans.

De dansers hebben het ook weer goed voor elkaar gekregen om een paar leuke dansbewegingen neer te zetten en zo het publiek te vermaken. De mix, daar gaan we het niet over hebben, want die was zo waardeloos, dat erover praten slecht is voor mijn karma. De breakdancers begonnen goed en de eindigen nog beter. Jerome, de leider, blijft me constant weer verbazen.

Ten slotte de zangers en de band. Zij hebben het voortreffelijk gedaan. Misschien zijn het (nog) geen zangers van wereldklasse, maar het zijn jonge scholieren die op het toneel willen staan en gaan staan om te zingen voor een grote groep aanwezigen. Ze zijn bereid weken te oefenen om slechts twee optredens te geven. Maar voor mij was het beste optreden van de avond voor de band. De verschillende gitaristen, basgitaristen, de drummers, de fluitisten, de violist, het meisje van de triangel (triangel?), de klassieke band die in een bak onder het podium zat en natuurlijk Sjors.

Al met al hebben heel veel mensen een leuke avond gehad gisteren of donderdag. En ik wil de mensen die hun vrije tijd hebben ingeleverd om te oefenen en oefenen en repeteren en de sound-check te doen, om de generale repetitie bij te wonen, om kostuums te maken, om het decor te maken, om op de piano te oefenen (Sjors), om twee avonden opeenvolgend naar Mutoda te gaan (Perry), om gedurende drie uur onder het podium in een bloedhete bak te zitten (mijn fantasie klassieke band) complimenteren voor een leuk en vermakelijk optreden.