Mocht je het gemist hebben, ik heb het niet gemist en ik zal de wedstrijd kort verslaan. Het begon saai met veel balbezit op het middenveld. Nederland had niet de beslissende pass in huis en Japan speelde hetzelfde spel als Zwitserland speelde tegen Spanje. Verdedigen en alle ballen wegwerken. Toen de Nederlandse druk uitbleef, gingen de Japanners voetballen en dat resulteerde in het eerste schot op het Nederlandse doel. Het eerste schot van Nederland, van de voet van Rafael van der Vaart kwam pas vlak voor rust.
Na rust kwam Nederland sterk uit de kleedkamer en ze gingen voetballen. Dit resulteerde in een kans voor Robin van Persie en een doelpunt van Wesley Sneijder. Hoewel hij wil de naam van zijn vriendinnetje aannemen dus dat moet zijn Wesley Kabau(ter) van Casbergen. Maar laten we het voor deze keer op Sneijder houden, dat is iets korter. Anyway, Nederland stond dus voor. Het spel verslapte weer en Japan werd dreigend. Met de wissels van Eljero Elia en Ibrahim Afellay kreeg Nederland nog een paar kansen. Een goede pass van Elia op Afellay gaf Afellay een kans voor de keeper maar Afellay kwam net te kort om de wedstrijd in het slot te gooien. Klaas-Jan Huntelaar deed zelfs iets goeds tijdens zijn korte invalbeurt, een goede manoeuvre langs zijn tegenstander gaf Afellay nog een kans om te scoren. Helaas bleef de 2-0 opnieuw uit. Japan kreeg nog één grote kans voor het doel van Maarten Stekelenburg, maar die schrok waarschijnlijk van het lelijke gezicht van Stekelenburg of Heitinga en schoot de bal ruim over.

We hebben dus gelukkig wel wat kwaliteit op de bank zitten. Ibrahim Afellay maakt toch wel de meeste indruk op me. Ik verwachtte niet zo veel van hem, aangezien hij bij PSV niet zo veel gebracht had. Bij Nederland speelt hij echter een andere rol, namelijk niet de rol van vedette maar meer de rol van underdog in het team. Dat maakt dat hij strijdt voor iedere bal. Dat zie je wat minder bij spelers als Sneijder en Van der Vaart, die het wel geloven. Dat zie je ook wat meer bij Afellay als hij bij PSV speelt.

Elia vond ik helaas wat tegenvallen ten opzichte van zijn goede invalbeurt tegen Denemarken. Ook Van Persie en Van der Vaart kwamen niet lekker uit de voeten vandaag. Maarja, who cares? Met 6 punten uit 2 wedstrijden is Nederland geplaatst voor de volgende ronde! Hup Holland Hup!

Leef echt echt!! Met deze uitspraak wil ik beginnen aan wat waarschijnlijk mijn laatste artikel is voor ‘tGroen.nl. Althans, voorlopig mijn laatste artikel. Deze woorden zijn mij bekend gemaakt door mijn studiecoach. Natuurlijk is deze leuze multi-interpretabel, dus wil ik mijn visie op deze leuze delen met de trouwe lezers van deze website.

Ruim anderhalve maand geleden begon ik een nieuwe opleiding en eigenlijk een compleet nieuw leven. Sinds 1 februari 2010 ben ik woonachtig in Maastricht, op de campus van de Hoge Hotelschool. Een week later werd ik officiëel aspirant lid van studentenvereniging Amphitryon. De eerste vraag die naar voren komt bij velen, is waarom dit aansluit bij de titel.

Sinds vandaag is mij een aantal doelen bekend geworden. Doelen die te maken hebben met zowel de campus als de hotelschool én de studentenvereniging. Er zitten op de campus studenten, jonge mensen die voor een eerste maal op zichzelf gaan wonen en te maken krijgen met anderen die ook voor een eerste maal op zichzelf gaan wonen. De gemiddelde leeftijd is 18 jaar, een leeftijd waarop je je leven gaat verkennen, waarop je graag uitgaat en een leeftijd waarop vrienden vooraan staan. Enfin, wij zitten op een campus en zijn voor een eerste maal ‘uitwonend,’ wat dus betekent dat er geen ouders zijn om je te controleren op je gedrag wat betreft school en wat betreft het nuttigen van alcohol. Voor velen is dit natuurlijk dé gelegenheid om zich te laten gaan en te doen wat god verboden heeft. De studentenvereniging kan hieraan bijdragen door middel van baravonden en diverse activiteiten die zij organiseert. Betekent dit dat wij ons moeten laten gaan en ons van niemand anders wat moeten aantrekken?

Natuurlijk heeft de hotelschool een doel met het leven op de campus; na de redelijk strenge selectie die wij hebben moeten doen om hier binnen te komen, volgt er een tweede selectie wat betreft kennis tijdens de toetsen én een derde selectie wat betreft je ‘balans’ tussen het uitgaan, het drinken, de studentenvereniging en school. Met andere woorden: op de campus leer je wat verantwoordelijkheid is. Er is altijd een aantal verantwoordelijke mensen in een groep jongeren, maar het aantal mensen dat onverantwoordelijk bezig is zal overheersen. Nu is aan ons de taak om een perfecte balans te vinden tussen het studentenleven en het studeren. Je mag jezelf laten gaan, maar dan wel onder het motto ‘ ’s avonds een man, ’s ochtends een man.’ Wanneer je jezelf daarin bewezen hebt na een volledig jaar en als je al je benodigde studiepunten gehaald hebt, alle 60 studiepunten, heb je bewezen dat jij de balans hebt en dat jij de verantwoordelijkheid aankan.

Natuurlijk kan je je afvragen wat het nut hiervan is. Het feit is dat er jonge mensen opgeleid worden tot managers, een taak met verantwoordelijk. Het feit is dat er jonge mensen opgeleid worden tot deskundigen in de horeca, een zwaak vakgebied waarin je veel te maken krijgt met balans vinden tussen het ene en het andere. Wij zijn de toekomst van de hotellerie, de hotelschool stoomt ons klaar.

Samenvattend kan je zeggen dat je buiten je studentenleven ook moet studeren, omdat je er anders niet komt. Studeren zelf is onderhand een stoffig woord geworden, maar je hebt er baat bij. Je moet later door middel van de opgedane kennis kunnen voorzien in je onderhoud. Je moet balans kunnen vinden tussen leven en leven. Met andere woorden: ‘Leef echt echt!!’

In het leven staat men vaak voor verschillende keuzes, de een lastiger dan de andere, maar vaak keuzes die van redelijk belang zijn. Zo ook op de middelbare school. In de derde klas wordt je al lastiggevallen met een profielkeuze, die uiteindelijk een grote impact kan maken op je verdere carrière. Niet alleen deze keuze is belangrijk,maar ook de keuze voor je vervolgstudie, waarmee je in de vierde klas al aan de slag moet.

Toen mij in de derde klas gevraagd werd wat voor profiel ik wilde, was het voor een groot deel heel erg veel twijfelen. Ik heb een groot aantal interesses en de vraag die daardoor ontstond, was met welke interesse ik de rest van mijn leven bezig wilde zijn. Wilde ik IT’er worden, moest ik een technisch profiel kiezen, wilde ik docent klassieke talen worden, werd het een maatschappelijk profiel. Na deze afweging gemaakt te hebben bij diverse interesses, waarmee ik de rest van mijn leven bezig wilde zijn, besloot ik te gaan voor Cultuur en Maatschappij. C&M wordt over het algemeen gezien als ‘het makkelijkste profiel,’ oftewel het ‘pretpakket.’ Mensen moeten zich echter niet vergissen in dit profiel, aangezien er een heel groot deel cultuur bij komt kijken. Geen berekeningen maken en wetten uit onze hoofd leren, maar begrippen als standplaatsgebondenheid en cultuur waren van groot belang.
Afijn, ik wijk weer af van de informatie die ik wil verstrekken. Na gekozen te hebben voor C&M met het oog op een studie in een vreemde taal of een moderne kunstvorm, werd het in de vierde klas nog lastiger, toen wij ons bezig moesten houden met de werkelijke studiekeuze. Na gesprekken met diverse docenten over hun vak, werd ik nog meer aan het twijfelen gebracht. De beroepen die mij aantrokken waren grafisch ontwerper, docent klassieke talen of docent Frans, docent beeldende vorming, docent geschiedenis (op advies van Dhr. Schimmer), software designer en vooral vertaler van teksten m.b.t. oude geschiedenis. Veel keuzes vielen af, vanwege mijn passie mensen te willen doceren, wanneer ik de kennis had om mensen werkelijk iets bij te brengen
Docent klassieke talen, docent Frans, docent beeldende vorming en docent geschiedenis bleven over. Aangezien ik Frans te makkelijk vond om nog jaren intensief mee bezig te zijn, ik beeldende vorming tamelijk saai begon te vinden en geschiedenis en ik na een lang huwelijk niet meer samen konden leven, bleef docent klassieke talen over. Ik stond er ook om bekend dat ik van tijd tot tijd erg fanatiek was tijdens mijn lessen Latijn, verzorgd door Mevr. Stücken, maar ook dat ik heel erg lui kon zijn. Met het oog op mijn gave grammatische overzichten als een diarree over mijn tong te laten vloeien en mijn vermogen om Latijnse teksten dusdanig te vertalen dat ik er op den duur geen voorbereiding meer voor nodig had (ik denk dat mevrouw Stücken niet weet dat ik 9 van de 10 keer mijn huiswerk niet had of in de pauze even maakte), besloot ik dat mijn verdere loopbaan iets te maken zou hebben met klassieke talen
Na een half jaar klassieke talen gestudeerd te hebben en even les gegeven te hebben in Latijn, besloot ik dat ik die universitaire studie, mede dankzij mijn voorkennis, zó tergend saai vond, dat ik uiteindelijk helemaal niks meer deed en voor elk tentamen zakte en na 6 maanden, waarvan ik er ongeveer 3,5 aanwezig was, geen studiepunten had. Dit was voor mij de beslissing om te stoppen met die studie en tijdelijk een sabbatical te nemen, terwijl ik zou gaan nadenken over wat de toekomst mij te bieden had en wat ik in ontvangst zou nemen
Lange tijd ging er voorbij, voordat ik eindelijk wist wat ik met mijn leven wil gaan doen. Een studie die elitair is, het liefst HBO niveau zodat ik niet constant in de boeken hoef te zitten, een studie met een toekomstbeeld die mij leuk lijkt, een studie die gezellig is, maar ook veeleisend, een studie waarvan ik weinig voorkennis heb en een studie die mijn toekomst een heel breed perspectief kan geven. Mijn uiteindelijke keuze viel op Hoge Hotelschool, oftewel HBO Hospitality Management. Niet alleen biedt deze studie mij een leuke stad met woonruimte, veel praktijk, twee buitenlandse stages, maar ook een baan in management dat niet direct gerelateerd is aan hotellerie. Aangezien deze studie mij Master in Business and Administration kan maken, lijkt mij dit een zeer geschikte studie.

Aangezien ik pas na 4 jaren mijn keuze gemaakt heb, ik ben nu twintig jaren oud overigens, voelt het als mijn plicht de jonge leerlingen die bezig zijn met het maken van hun keuze te vertellen dat zij heel voorzichtig en niet te overhaast moeten nadenken over hun keuze, omdat dit niet alleen betrekking heeft op je studie over enige tijd, maar omdat dit uiteindelijk een deel van je leven moet gaan worden. Kies niet voor het geld, maar voor je passie, omdat een carrière die veel geld oplevert maar je verder niets te bieden heeft, absoluut niet kan tippen aan een carrière waar je misschien wat minder geld hebt, maar waar je je passie, je bloed, je zweet en je tranen kwijt kan, met het gevoel van zelfvoldoening als jouw beloning.

Ik studeer nu dus in Wageningen, Landschapsarchitectuur en Ruimtelijke Planning, die naam mag je vergeten, is niet van belang.  De eerste week sloot ik meteen goed af door me te verslapen. Na een toch vermoeiende VIT was ik zo slim geweest om m’n wekker vlak voordat die af zou moeten gaan af te zetten en weer ver in dromenland verzeild te raken.  Ik werd dus anderhalf uur later wakker en een halfuur later zou m’n college of eigenlijk het veld-practicum beginnen. Met in de wetenschap dat ik anderhalf uur moet reizen, zou het dus onmogelijk worden om op tijd aanwezig te zijn. Gelukkig kon ik makkelijk aansluiten om half tien en toen kon ik genoeg doen en zien. Ecologie is het vak waarbij je veldpractica hebt. Daarbij ga je ecosystemen onderzoeken en observeren. Verder niet heel bijzonder, maar je leert anders naar een gebied te kijken. Trouwens, als je goed oplet bij Biologie dan komt heel veel je bekend voor. Ik zal het maar niet over Proximate en Ultimate vraagstelling hebben. Dat even terzijde.

Ik zit dus bij een studentenvereniging. Welke dat is en wat daar verder wordt gedaan is niet van belang. Maar het is leuk om in de VIT zoveel nieuwe mensen te leren kennen en vervolgens weer tegen te komen op de universiteit of op het station om half zes ’s ochtends. Je hoeft de ontgroening niet te vrezen. Er zijn tegenwoordig zoveel regels dan wel van de overheid dan wel van de uni. dat je niet vernederd wordt. Dat je wordt gecommandeerd door de leiding is niet veel meer dan toneelspel. Het als een spel opvatten en niet te serieus nemen is dan ook een goede raad. Het schijnt allemaal de moeite waard te zijn. Want bij de vereniging kan je veel leren en veel nieuwe vrienden maken.

Naast het feesten, drinken, feesten, drinken en nog meer feesten bestaat er ook een studie. Belangrijk is dat je niet naar school komt om te slapen in het college, maar om toch het leerwerk wat te versoepelen. Voldoende rust is belangrijk, want ziek worden kan snel gebeuren als je weinig hebt geslapen. En als je echt los wilt gaan, doe dat dan niet wanneer dit echt niet kan. Bijvoorbeeld als je een belangrijke presentatie of iets dergelijks hebt.

Tot zover mijn leven als student in een notendop met wat ideeën

Bij elke gebeurtenis past een lied(je). De Kenia-marathon van anderhalf jaar geleden is herkenbaar voor mij bij het nummer van Blof, Donker Hart. Het is een mooie tekst die praktisch gezien slaat op wat ik tijdens die 24uurs-marathon heb gedaan. Het lukte niet, maar ik heb me ingezet voor iets zinnigs. Nu na Groenrock heb ik een nummer en dan is toch een mooie connectie met het feest.

Sex on Fire orgineel van Kings of Leon werd door Sanne Meulstee en haar bandje (Big Lift) perfect gezongen/gespeeld en dat zit, nu ik dit schrijf in m’n hoofd. Niet om de titel, niet in het bijzonder om de tekst, het liedje algemeen is voor mijn iets waar ik me aan vasthoud als ik aan Groenrock moet denken.

Ik moet niet te persoonlijk gaan schrijven in dit artikel maar ik heb vreemde dingen gedacht over m’n aanstaande examens en na Groenrock over Groenrock. Het waren twee dromen die niet heel erg fijn waren, een nachtmerrie is overdreven. Maar wel zodanig dat het me aan het denken zet.
Ik was in m’n droom te laat voor m’n examen Nederlands, ik dacht die gast (surveillant) doet er wel erg lang over, dan kan ik het toilet nog wel verblijden met een bezoek. Uiteindelijk na een lange omzwerving kwam het er op neer dat ik met een meisje (die ook in het echt bestaat) hand in hand de school weer binnen liep. Zij was ook te laat voor het examen. En dat we met nog wat andere mensen bij Schuddebeurs stonden en zij zei dat ze het te druk had en dat we aan het einde van de week nog maar eens terug moesten komen, omdat haar hoofd er niet naar stond. Maar we konden nog makkelijk aanschuiven bij dat examen Nederlands. Dus er klopte het één en ander niet.
Die andere droom ging over Groenrock. Ik droomde de nacht na Groenrock (in het echt) dat vanalles fout was gegaan en dat er geen redden aan meer was. Gelukkig weet ik het allemaal niet meer precies.

In het echt, begint de spanning een beetje te stijgen. Want die examens komen nu toch wel erg dichtbij. Maar een beetje stress is niet slecht, zeker niet voor mij. Ik heb inmiddels gemerkt als ik niet gespannen ben, dan maak ik teveel fouten. Ik moet gefocused/gefocust? zijn. Even denken voltooid deelwoord, focuste of focusde? Ik weet het niet meer, ik zit al deze hele dag met die dingen te klooien. Het gaat even heel slecht. Ik gok op gefocusd, maar die s staat me niet aan. Toch maar gefocust. Laat maar, terug naar het verhaal. Dus beetje stress is niet slecht. Mogelijke rampscenario’s mogen er best van mij zijn. “Best” is in de woordenschat van meneer Van der Wiel getypeerd als “wauwelwoord”.

Waar wil ik heen, ik had de inspiratie om deze blog te schrijven, omdat ik iets wilde zeggen. Maar misschien is het taktischer om maar gewoon niets te zeggen. Het is persoonlijk, iets wat ik mis. En dacht dat ik het gevonden had. Nog even verder zoeken.

Dit zal één van mijn laatste dingen zijn die ik schrijf voor ‘tGroen.nl. Nadat Jos de nieuwe site is begonnen is voor mij de zaak een soort van af. Ik ben er een soort van klaar mee. Leuk om te vermelden is dat mijn laatste artikel voor ‘tGroen.nl al een jaar klaar ligt. Ik ben het gaan schrijven in de les en heb het telkens iets uitgebreid. Nu is het af denk ik. En dan is mijn schrijfperiode hier voorbij. Dan kan ik beginnen met het afscheid nemen van ‘tGroen.nl. Het is wel aardig om te vermelden dat het artikel begint met een zin van meneer Van der Wiel. Daarna volgt een zinsdeel die ik had verzonnen na de dood van een leerling van onze school uit havo 4 destijds. Ik heb er toen vanaf gezien om dat te publiceren of te gebruiken voor het jaarverslag.

Ik heb dus mijn laatste artikel geschreven in V5. Maar zoals ik eerder zei, na vele artikelen over uitéénlopende onderwerpen is dit toch één van de laatste.

Groenrock was een zeer mooie afsluiting van een intensieve periode in V6.

Daarnaast hebben alle examenklassen de hele week last van de cito-toets, die ene toets waar ik in groep 8 een score van 546 voor had.Die toets komt terug in het laatste jaar. Dat is dan waarschijnlijk vooral om te testen of je nog wat hebt gedaan die paar jaar op het Groen.
Het lijkt wel alsof m’n hersenen stil zijn komen te staan hier in de zesde. Ik heb echt het gevoel alsof ze aan het slapen zijn. Eigenlijk is de zesde helemaal niet leuk. Je doet geen zak, niet dat school leuk is. Maar het is nu telkens een momentopname. Normaal ben je in een schooljaar druk met repetities en so’s. Ik wil ook niet zeggen dat ik dit fluitend doe, want over drie dagen moet er wel een PWS af zijn. Drukke tijden. Een week vol MuToDa (4 dagen, totaal ongeveer 10 uur, lijkt weinig maar naast school is dat veel), Cito-toets en PWS-presentaties.
Ik ben inmiddels gevraagd om geen moeilijke, kritische of frustrerende vragen te stellen. Dit komt omdat ik bij de betogen die je in de vierde, vijfde en zesde moet houden bij Nederlands op het VWO heel veel vragen stel tot vervelens toe. Ik schijn ooit eens iets te hebben meegekregen van m’n ouders waardoor ik nu nogal kritisch ben. Voor sommigen, lees daarbij de teamleider en mede-leerlingen is dat soms best lastig. En voor mezelf ook. Dit jaar heb ik nog niet echt goede vragen kunnen stellen, beetje jammer. Misschien komt dat wel dat m’n hersens stil staan. Het moeilijke is dat als je iets niet duidelijk is moet je het kunnen vragen anders wordt die vraag toegevoegd aan het lijstje onbeantwoordde vragen.
Nu ik net m’n glas cola weer inschenk bedenk ik me opeens dat toen ik telkens een klein beetje cola telkens in m’n glas deed dat het lekkerder smaakte. Dat je niet in een paar slokken je glas leeg hebt maar met één slok even kan proeven. Ik begin langzaamaan krankzinnig te worden. Nog 60 uur tot ik in de pauze sta op maandag.
Oké, eigenlijk hebben jullie, mijn lezers, hier geen boodschap aan. Als ik op 4 april nog aanspreekbaar ben, trouwens dan zit mijn dag ook volgeboekt… Dan komt het weer helemaal goed, althans dat hoop ik. Ik word er nu al moe van.

Tot in april…