De wijde wereld in

Geschreven door WillemWever op July 1st, 2009

En straks gaan jullie de wijde wereld in. En verlaten jullie deze school, die jarenlang een veilige thuishaven voor je was. Jullie zullen je eigen weg gaan. op de fiets, te voet of aan de kinderwagen. Het is wel duidelijk iedereen ontmoet nieuwe mensen en past zich daaraan. Ik hoef er niet verder over door te zagen. Misschien wordt er teveel omheen gedraaid. Trots op het gezellige verleden maar toch bang voor de toekomst. Bang om je eigen weg te gaan, maar toch een doel voor ogen.

Je bent hier gekomen met vallen en opstaan. Na al die jaren van fouten maken en daarover nadenken ben je nu klaar om de grote mensenwereld in te stappen. Het ging zeker niet zonder slag of stoot. De welbekende bloed, zweet en tranen hebben de afgelopen tijd zowel letterlijk als figuurlijk rijkelijk gevloeid. Na zes jaar verwelkomen en afscheid nemen van vele bekenden als onbekenden is het nu onze beurt om te worden uitgezwaaid. Dat mag ook wel, als elite van de school, de doorgewinterde veteranen, het veelbesproken neusje van de zalm. We mogen nu doen en laten wat we willen. Eindelijk zijn we bij het einde van de tunnel. We kunnen niet meer terug maar als het mocht dan hadden we het de leraren nog lastiger gemaakt. Nu kunnen we eindelijk zeggen dat we ons papiertje hebben.

Met pijn in ons hart verlaten wij nu de school en beseffen ons pas later dat we vanavond voor de laatste keer als leerling door de school hebben gelopen. Ooit komen we hier weer terug, als ouder, docent of oud-leerling. We hoeven niemand te bedanken, want we hebben het allemaal zelf gedaan. Maar toch alle leraren bedankt voor de zee├źn van tijd die zij hebben gestoken in ons handje vasthouden. En nu laten we de hand los en gaan ons eigen leven leiden. Want we zijn immers toch geen kleuters meer.

Je zou het kunnen vergelijken met een sojaplant, op een gegeven moment is verder groeien van de pleutjes niet meer nodig en worden de sojaboontjes de wijde wereld in geslingerd. Diezelfde plant krijgt weer nieuwe peultjes en na verloop van tijd worden ook zij weer de wijde wereld ingeslingerd, om zo zelf een bestaan op te bouwen.

Na zes jaar op ‘t Groen te hebben gezeten is het nu tijd om weg te gaan en te beseffen dat deze tijd nooit meer terug zal keren. Dus liever nu dan nooit bedank ik iedereen waarmee ik op welke wijze dan ook heb samengewerkt of waar ik afhankelijk van was voor deze kans. Dit alles werd uiteindelijk en indirect mogelijk gemaakt door de grote kleine man, wijlen Jan Schimmer. Hij zal, zoals het ooit werd gezegd, voort blijven bestaan in onze herinnering.

Bedankt voor zes bijzondere jaren op ‘t Groen,
Sjors de Ridder

Geef een reactie